منت خداي را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزيد نعمت هر نفسي که فرو مي رود ممد حيات است وچون بر مي آيد مفرح ذات...
(آغاز)
مثنوي ما به جاي خود کرديم: روزگاري در اين به سر برديم گرنيايد بگوش رغبت کس/ بر رسولان بلاغ باشد و بس/ شعر يا ناظرا فيه سل بالله رحمته / علي المصنف و استغفر لکاتبه و اطلب
(انجام)
خط
نستعلیق
(نوع خط متن)
صفحهبندی
۷۸برگ ؛ مختلف
(تعداد سطرهای متن)
مواد سازنده
پارچه ای
(نوع جلد)
توصیف
<يکي از بلند پايه ترين کتابهاي ادبي فارسي است که در هشت باب به نام سعدالدين زنگي در سال ۶۵۶ق تأليف شده است.>
(يادداشتهاي نسخه)
<الذريعه>: ج.۱۸. ص.۲۳۰
(يادداشتهاي نسخه)
<مجلس>: ج.۸. ص.۲۷۸
(يادداشتهاي نسخه)
<مرعشي>: ج.۳. ص.۷
(يادداشتهاي نسخه)
عناوين و خطوط سياه ، توضيحات مختصر در حواشي از کاتب ، <واقف: حاج محمد رمضاني.>
(يادداشتهاي نسخه)
CF
(نوع داده محتوایی)
نسخه ديجيتال
(توصيف داده رايانه اي)
شناسگر
3B23A60D-2057-41D8-8B1E-6EC48365C2C1
(Guide)
قالب
الکترونیکی
روش مجموعهسازی
وقفی
نمایش گراف
دیگر نمودها
گلستان
وضعیت اثر خلاقانه:
کامل
ساختار محتوا (آغاز و انجام و انجامه):
منت خداي را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزيد نعمت هر نفسي که فرو مي رود ممد حيات است وچون بر مي آيد مفرح ذات...
(آغاز)
مثنوي ما به جاي خود کرديم: روزگاري در اين به سر برديم گرنيايد بگوش رغبت کس/ بر رسولان بلاغ باشد و بس/ شعر يا ناظرا فيه سل بالله رحمته / علي المصنف و استغفر لکاتبه و اطلب
(انجام)
