چهارده دعاست كه باب بهروش صحیفه سجادیه، با عبارتهای غلط و نادرست و گاهی نامفهوم نگارش شده است. برفراز صفحه نخست نوشته شده: كه این صحیفه عظیمهایست كه پروردگار بسوی حجت خود محمدبن الحسن فرستاده و حضرت بقیة الله آنرا به باب اكبر خود داده تا حاجتی باشد بر تمام عالمیان باشد. فهرست دعاها آن عبارتند از: دعاؤه فی التحمید؛ دعاؤه فی یوم الغدیر؛ دعاؤه فی یوم عاشوراء؛ دعاؤه فی یوم عید الفطر؛ دعاؤه فی عیدالاضحی؛ دعاؤه فی یوم الجمعة؛ دعاؤه فی یوم عرفة؛ دعاؤه فی العیدالاكبر؛ دعاؤه فی یوم الترویة و التحویل؛ دعاؤه فی كل یوم من شهر رجب و شعبان و رمضان؛ دعاؤه فی لیلة المبعث؛ دعاؤه فی النصف من شعبان؛ دعاؤه فی لیلة الثالث و العشرین من شهر رمضان؛ دعاؤه بعد ختم القرآن.
(يادداشت توصيفی) بیشتر
اثر حاضر که از جمله متون منسوب به ادعیه و اذکار بهایی است چون در مسیر میان دو حرم مکه و مدینه نزول یا نگارش یافته و از اینرو به این نام شهرت یافته است؛ این صحیفه مشتمل بر هفت باب یا هفت آیه است که موضوع آنها عبارتند از؛ آیه نخست درباره حجت آیات و دلایل اثبات؛ آیه دوم بحث طلسمات و احکام مرتبط با آن؛ آیه سوم جواز یا عدم جواز دعا از طریق نجوم و احکام نجومی؛ آیه چهارم به نسخهای ارجاع داده شده که پیشتر در مکه برای مخاطب ارسال گردیده و به همین دلیل محتوای دقیق این آیه در نسخه موجود مشخص نیست؛ آیه پنجم در زمینه سلوک معنوی و دعوات؛ آیه ششم در ادعیه و مناجاتهای خاص؛ و آیه هفتم درباره آداب و احکام ورود به حرم مطهر امام حسین (علیهالسلام) است. اما در منابع پیشین آن را در جواب سؤالات میرزا محیط کرمانی است که خود را اعلم علمای شیخیه و جانشین سید کاظم میدانسته، معرفی کردهاند.
(يادداشت توصيفی) بیشتر
