قطعهٔ مصحف شریف توبینگن، مربوط به سالهای ۶۴۹–۶۷۵ میلادی (۲۹–۵۶ هجری قمری) تاریخگذاری شده است. این قطعه تقریباً یکچهارم متن قرآن را شامل میشود. از باقیماندهٔ آن، کسی نمیداند که در کجا قرار دارد. رسمالخط آن با رسمالخط عثمانی مطابقت دارد. در این کتاب، دکتر آلتیقولاج، پژوهشگر نامدار جهانی در حوزهٔ مطالعات قرآنی، پس از بررسی دقیق این نسخهٔ ناقص، ویژگیهای آن را مشخص میکند. همچنین پژوهشها و مطالعاتی را که متخصصان اروپایی روی این نسخهٔ خطی انجام دادهاند، مد نظر قرار داده و به آنها اشاره میکند. او ویژگیهای خوشنویسی مصحف را توصیف میکند و نمونههای نگارشی متفاوت با املای رایج، و نیز شکلها (اعراب)، نقطهگذاری، نشانههای وقف و نشانههای تقسیم به جزء (تعشیر) در مصحف را بررسی مینماید. این مطالعه سهم مهمی در افزایش دانش دربارهٔ تاریخ انتشار قرآن کریم دارد و در عین حال، نتایج آن، تلاش برخی از خاورشناسان برای ایجاد شبهه در صحت متن قرآن را ابطال میکند. (يادداشت توصيفی)
