<مسائل تجويد را در يک مقدمه و دوازده باب و يک خاتمه که مقدمه و باب دهم آن به عربي است به نام ناصرالدين شاه قاجار و وزيرا و حاج ميرزا حسين خان سپهسالار نوشته است>
(يادداشتهاي نسخه) بیشتر
<مجلس>: ج.۳. ص.۳۶
(يادداشتهاي نسخه)
<نسخه هاي خطي منزوي>: ج.۱. ص.۱۰۰
(يادداشتهاي نسخه)
<مولف که از مخالفين سر سخت شيخيه بوده و از کتاب آنها به عبارت صحيفه مسلعونه نام برده به رساله اي از سوال و جوابهاي شيخ احمد احسايي دست يافته و پس از مطالعه آن اين رساله را در رد آنها نگاشته است، مولف در صفحه (۳۸ر) از رساله ديگرش در کلام بنام "شفاءالقلوب" و استادش درفقه و اصول همانند شيخ جعفر کاشف الغطاء به فرزندش شيخ موسيکاشف الغطاء نام برده است، مولف بجهت تنظيم و تکريم و تمجيد بزرگان و فقهاي موزه نجف از شيخ احمد احسايي با اقرام نام مي برد ولي در نهايت نظرات مي را رد و نقد مي کند ، اين رساله که شروع آن در تبريز بوده در تهران در اول شعبان ۱۲۵۶ق بپايان رسيده است
(يادداشتهاي نسخه) بیشتر
عناوين و خطوط سياه وشنگرف، تحشيه مولف با امضاي "منه عفي عنه" در هامش صفحات
(يادداشتهاي نسخه)
مطالبي است که مولف هنگام <التجاء به حضرت عبدالعظيم به نام محمدشاه قاجار >نوشته است که <درباره حقيقت انسان از ديدگاه فلسفه> بحث کرده و از آيات و روايات استفاده نموده است
(يادداشتهاي نسخه) بیشتر
مجموعه ۵۱۶ (برگ ۹۵-۱۰۷)
(يادداشتهاي نسخه)
خطوط سياه
(يادداشتهاي نسخه)
